به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه علمیه خراسان، رساله علمی سطح ۴ با عنوان «تحلیل تقیه سیاسی از منظر فقه اسلامی با تاکید بر نظر امام خمینی» تحت نظارت حجت‌الاسلام سید محسن حسینی فقیه و مشاوره حجت‌الاسلام رضا حق پناه، توسط حجت‌الاسلام حبیب‌الله وظیفه مند، یکی از پژوهشگران برجسته این حوزه، نگاشته شده است. 

در این تحقیق، تقیه سیاسی به‌عنوان یکی از مفاهیم مهم و پیچیده فقهی مورد بررسی قرار گرفته است که کاربرد آن در دوران غیبت و قبل از ظهور دولت حق، بسیار حائز اهمیت است.

تقیه، که از دیرباز در سیره پیامبران و ائمه معصومین علیهم‌السلام مورد توجه قرار داشته، در سیر تاریخی خود به ابزاری مهم در جهت حفظ جان، مال و دین مسلمانان تبدیل شده است. امام خمینی(ره) نیز با تاکید بر اهمیت تقیه در دوران غیبت، بر لزوم اعمال آن در روابط سیاسی با کفار و در مواقع تهدیدات امنیتی و دینی تاکید کرده‌اند. ایشان با استناد به آیات قرآن و روایات اهل بیت، تقیه را ابزاری ضروری در شرایطی که اسلام و مسلمانان در معرض خطر هستند، می‌دانند.

در این رساله علمی، نویسنده به تحلیل این مفهوم پرداخته است که تقیه سیاسی چگونه می‌تواند به‌عنوان یک راهبرد دفاعی در برابر تهدیدات خارجی و داخلی عمل کند. این پژوهش به‌ویژه به روابط مسلمانان با کشورهای غیر اسلامی(بلوک غرب) و نحوه تعامل با آنها از منظر تقیه سیاسی پرداخته است. با توجه به قاعده نفی سبیل که در قرآن کریم آمده، نویسنده استدلال کرده است که در دوران غیبت، این قاعده باعث می‌شود که روابط سیاسی با کفار به‌گونه‌ای باشد که نه تنها مصلحت دین حفظ شود بلکه مصالح عمومی مسلمانان نیز در نظر گرفته شود.

در این تحقیق، به‌ویژه به تبیین نظر امام خمینی(ره) در زمینه تقیه سیاسی پرداخته شده است. امام خمینی در آثار خود تصریح کرده‌اند که در دوران غیبت، تا زمانی که دولت حق به‌وجود نیامده است، تقیه به‌عنوان یک ضرورت دینی و سیاسی برای حفظ اسلام و جلوگیری از آسیب‌های بزرگتر به مسلمانان باید مورد توجه قرار گیرد. طبق نظر ایشان، اعمال عبادی که در شرایط تقیه انجام می‌شود، باید در زمان خود انجام شود و در صورتی که به‌طور مؤثر و در زمان مناسب انجام گیرد، کفایت خواهد کرد. امام خمینی همچنین بر این نکته تأکید کرده‌اند که تقیه باید در چارچوب مصلحت عمومی جامعه اسلامی و در راستای حفظ وحدت مسلمانان در برابر تهدیدات خارجی و داخلی انجام شود.

این پژوهش علمی که بر اساس روش تحلیلی-توصیفی انجام شده است، بر ضرورت تقیه در دوره‌های خاص تاریخ اسلام، به‌ویژه در دوران غیبت، تأکید دارد. از دیدگاه امام خمینی، تقیه نه تنها یک استراتژی حفاظتی بلکه یک فریضه دینی است که باید در جهت حفظ هویت دینی و سیاسی مسلمانان و در راستای منافع عمومی جوامع اسلامی به کار گرفته شود.