سال‌ها آرزوی کربلا در نگاهت موج می‌زد. هرگاه موسم اربعین فرا می‌رسید، زائران را بدرقه می‌کردی و تنها خواهشت این بود که در کنار ضریح نورانی حضرت اباعبدالله الحسین(علیه‌السلام)، یادت کنند و برایت دعا بخوانند. نامت در میان زمزمه‌های زائران بود و تصویرت، همسفر کوله‌های عاشقی؛ تا هر قدمی که در مسیر نجف تا کربلا برداشته می‌شد، به نیابت از تو نیز باشد.

اما تقدیر، امسال روایت دیگری نوشت. گویی رسم همیشگی‌ات را این بار نیز ادامه دادی و پیش از همه، راهی این مسیر شدی؛ نه با پای خسته زائران، بلکه با بال شهادت. تو نخستین زائر اربعین شدی؛ زائری که سفرش از خاک آغاز شد و به آسمان رسید.

اشک‌هایی که پایان ندارد

چند روزی است که چشم‌ها بارانی است و دل‌ها هنوز باور نمی‌کنند که دیگر صدای گرم و نگاه مهربانت در میان ما نیست. داغ فراق تو، تنها اندوه یک ملت نیست؛ اندوه همه دل‌هایی است که برای عزت، ایمان و انسانیت می‌تپند. نامت از مرزهای جغرافیا عبور کرده و یادت در دل میلیون‌ها انسان، زنده و ماندگار خواهد ماند.

هرچه روزها می‌گذرد، سنگینی این فقدان بیشتر احساس می‌شود؛ داغی که نه با گذر زمان کمرنگ می‌شود و نه واژه‌ها توان توصیف آن را دارند. تنها می‌توان اشک ریخت و به این حقیقت اندیشید که برخی رفتن‌ها، آغاز حضوری جاودانه است.

سلام ما را به کربلا برسان

آقای شهید، سلام ما را به مولایت حضرت سیدالشهدا(علیه‌السلام) برسان. اگر سال‌های گذشته زائران، سلام تو را به کربلا می‌بردند، امروز این تویی که حامل سلام دلدادگان به آستان حسین‌بن‌علی(علیه‌السلام) هستی.

اربعین امسال، اگرچه با داغی بزرگ آغاز شده، اما نام تو برای همیشه در حافظه این مسیر خواهد ماند؛ همان مردی که عاشق زیارت بود و سرانجام، پیش از همه، به کاروان جاودانه عاشقان کربلا پیوست.

آقای شهید، زیارتت قبول؛ و سلام ما را به مولایت برسان.