رویا کیانپوری، مُبلّغ طرح امین شهرستان بردسکن(شهرآباد)، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه علمیه خراسان، با اشاره به سابقه فعالیت خود در طرح امین اظهار داشت: از سال ۱۴۰۰ تاکنون در این طرح فعالیت دارم و در حال حاضر در دبستان نرجس شهرآباد مشغول فعالیت هستم.
وی افزود: دانشآموخته سطح دو حوزه علمیه هستم و در مقطع کارشناسی ارشد نیز در رشته حقوق زن در اسلام تحصیل کردهام و در طول سالهای فعالیت تبلیغی در مدرسه تلاش کردهام برنامهها را متناسب با نیازهای واقعی دانشآموزان و اقتضائات سنی آنان طراحی و اجرا کنم.
کیانپوری ادامه داد: در این مدرسه حدود ۱۴۰ دانشآموز در دایره فعالیتهای تربیتی و تبلیغی قرار دارند و تلاش من این بوده است که ارتباط با دانشآموزان صرفاً به برگزاری برنامههای مناسبتی و بیان مطالب آموزشی محدود نشود، بلکه در طول سال ارتباطی مستمر و همراه با گفتوگو و شناخت دغدغههای آنان شکل بگیرد.
این مُبلّغ طرح امین تصریح کرد: یکی از برنامههایی که دنبال کردم، برگزاری منبرهای گفتوگومحور با موضوع «مهارتهای زندگی از نگاه دین» بود. در این جلسات درباره موضوعاتی مانند مدیریت خشم، دوستیابی، مدیریت فضای مجازی و نحوه ارتباط با والدین صحبت میکنیم و تلاش دارم دانشآموزان فقط شنونده نباشند و بتوانند سؤالهای خود را مطرح کنند و درباره مسائل مختلف گفتوگو داشته باشند.
وی گفت: وقتی دانشآموز بتواند درباره مسئلهای که در زندگی روزمره با آن مواجه است صحبت کند، ارتباط او با محتوای تربیتی نیز عمیقتر میشود؛ به همین دلیل در برنامهها تلاش کردهام فضای گفتوگو و پرسشگری جدی گرفته شود و دانشآموز احساس کند حرف او شنیده میشود.
کیانپوری با اشاره به تشکیل «حلقه یاران» بیان کرد: در این طرح، گروههای کوچک پنج تا هفت نفره از دانشآموزان تشکیل دادیم تا علاوه بر همافزایی، در حل برخی مشکلات درسی و اخلاقی دوستان خود مشارکت داشته باشند و در فعالیتهای خیرخواهانه مدرسه نیز نقش ایفا کنند.
وی ادامه داد: یکی از اهدافم این بود که دانشآموز از حالت منفعل خارج شود و خودش در برنامهها نقش داشته باشد. وقتی مسئولیتی را به دانشآموز واگذار میکنیم، علاوه بر اینکه احساس تعلق بیشتری نسبت به مدرسه پیدا میکند، مهارتهایی مانند همکاری، مسئولیتپذیری و کمک به دیگران را نیز در عمل تجربه خواهد کرد.
این مُبلّغ طرح امین افزود: مشاوره فردی و چهرهبهچهره نیز یکی دیگر از بخشهای فعالیت من است و زمان مشخصی را برای شنیدن دغدغههای شخصی دانشآموزان اختصاص دادهام. گاهی دانشآموز با یک مشکل تحصیلی، خانوادگی یا حتی یک دغدغه هویتی مواجه است و قبل از هر توصیهای نیاز دارد کسی حرفش را بشنود.
وی اظهار داشت: تجربه نشان داده است که گاهی یک گفتوگوی ساده و شنیدن بدون قضاوت میتواند بیشتر از یک سخنرانی طولانی اثرگذار باشد. دانشآموز زمانی میتواند درباره مسئله خود صحبت کند که احساس امنیت و اعتماد داشته باشد و تلاش کردهام این فضا را در ارتباط با دانشآموزان ایجاد کنم.
کیانپوری با اشاره به اهمیت همکاری با معلمان گفت: در نشستهای ماهانه با معلمان نیز حضور پیدا میکنم و درباره برنامههای تربیتی، دغدغههای دانشآموزان و مسائل مورد توجه خانوادهها گفتوگو میکنیم. هماهنگی میان معلم، مُبلّغ و خانواده میتواند به انسجام بیشتر فضای تربیتی مدرسه و خانه کمک کند.
وی در ادامه به اجرای طرح «رادیوی رمضان» اشاره کرد و گفت: در ماه مبارک رمضان، در زنگ تفریح برنامهای با عنوان «رادیوی رمضان» اجرا کردیم و دانشآموزان میتوانستند خاطره، داستان یا شعری را برای دیگران بیان کنند. هدف ما این بود که در کنار ایجاد نشاط در فضای مدرسه، مفاهیمی مانند امانتداری و راستگویی نیز تقویت شود.
این مُبلّغ طرح امین افزود: تلاش کردیم دانشآموزان در برنامهها فقط مخاطب نباشند و خودشان در اجرای آن نقش داشته باشند. وقتی یک کودک داستان یا خاطرهای را برای دوستانش تعریف میکند، هم اعتمادبهنفس او تقویت میشود و هم احساس میکند در یک فعالیت جمعی سهم دارد.
وی ادامه داد: بازیها و کاربرگهای تعاملی نیز بخش دیگری از فعالیتهای من بوده است. بازیهای گروهی، معمایی، مسابقهای و نمایشی و همچنین کاربرگهای نقاشی و داستان را متناسب با مناسبتها طراحی و اجرا کردیم تا آموزش مفاهیم دینی و اخلاقی برای دانشآموزان جذابتر باشد.
کیانپوری بیان کرد: «یکشنبههای علوی» را نیز با هدف آشنایی دانشآموزان با ویژگیها و صفات امام علی(علیهالسلام) دنبال کردیم و مسابقات گروهی مختلفی برگزار شد تا دانشآموزان در قالب رقابت و همکاری، با شخصیت و ویژگیهای اخلاقی آن حضرت بیشتر آشنا شوند.
وی با اشاره به برپایی موکب دانشآموزی اظهار داشت: در مدرسه یک موکب نمادین دانشآموزی نیز راهاندازی کردیم و مسئولیت اجرای بخشهای مختلف آن را به خود دانشآموزان سپردیم. این کار فرصتی بود تا کودکان در کنار آشنایی با فرهنگ خدمت و مشارکت، مسئولیت یک فعالیت جمعی را نیز تجربه کنند.
تلاش برای تبدیل مفاهیم دینی به تجربهای شیرین برای کودکان
این مُبلّغ طرح امین درباره رویکرد خود در فعالیتهای تربیتی گفت: یکی از مهمترین کارهایی که در این مسیر دنبال کردهام، سادهسازی مفاهیم پیچیده و ارائه آنها با زبان قابل فهم برای کودکان است. کودک با ادبیات خاص خودش ارتباط برقرار میکند و اگر بخواهیم مفاهیم دینی را با زبان پیچیده و صرفاً آموزشی به او منتقل کنیم، ممکن است نتوانیم ارتباط لازم را ایجاد کنیم.
وی افزود: در کنار زبان ساده، بازی را نیز یک ابزار تربیتی مهم میدانم. کودکان انرژی زیادی دارند و اگر این انرژی در مسیر درست هدایت شود، میتوان از آن برای یادگیری و تربیت استفاده کرد. به همین دلیل تلاش کردم بازیهای هدفمند طراحی کنم تا دانشآموز هم سرگرم شود و هم در جریان بازی با یک مفهوم اخلاقی یا دینی مواجه شود.
کیانپوری ادامه داد: طراحی کاربرگهای دینی و اخلاقی، نقاشی، معما، کاردستی و نمایش نیز با همین هدف انجام شد. این فعالیتها برای دانشآموزان جذاب بود و بهتدریج به گونهای شد که هر هفته منتظر یک بازی یا مسابقه جدید بودند.
وی گفت: یکی دیگر از فعالیتهایی که انجام دادم، طراحی بردهای آموزشی با موضوعات مختلف بود تا مطالب آموزشی را به شکل تصویری در معرض دید دانشآموزان قرار دهیم. معتقدم استفاده از تصویر و ابزارهای بصری میتواند توجه کودک را بیشتر جلب کند و باعث شود یک مفهوم برای مدت طولانیتری در ذهن او باقی بماند.
این مُبلّغ طرح امین درباره دیوار موفقیت نیز اظهار داشت: بخشی از برد مدرسه را به موفقیتهای کوچک اخلاقی و مهارتی دانشآموزان اختصاص دادیم؛ موفقیتهایی که شاید در نگاه اول بسیار ساده باشند، اما برای یک کودک اهمیت زیادی دارند. برای مثال، اینکه دانشآموزی برای نخستین بار توانسته خشم خود را کنترل کند، میتواند یک موفقیت مهم باشد و شایسته دیده شدن است.
وی افزود: هدف از دیوار موفقیت این بود که دانشآموزان متوجه شوند موفقیت فقط گرفتن نمره خوب نیست و رفتار درست، کنترل خشم، راستگویی، کمک به دیگران و سایر رفتارهای اخلاقی نیز ارزشمند است.
کیانپوری درباره پویش یک هفته با یک خلقوخو گفت: در این برنامه تلاش کردیم هر هفته روی یک ویژگی اخلاقی مانند راستگویی یا وقتشناسی تمرکز کنیم و همان موضوع را از طریق بازی، مسابقه و کارتونهای کوتاه آموزشی دنبال کنیم. این کار کمک میکرد یک مفهوم اخلاقی در طول یک هفته تکرار شود و دانشآموز فرصت داشته باشد آن را در رفتار روزانه خود تمرین کند.
وی با اشاره به دستاوردهای این فعالیتها اظهار داشت: یکی از مهمترین اتفاقاتی که در طول فعالیت خود مشاهده کردم، ایجاد فضای امن برای پرسشگری بود. امروز دانشآموزانی هستند که دشوارترین سؤالهای فکری خود را بدون ترس از قضاوت شدن مطرح میکنند و این اعتماد برای من یکی از مهمترین نتایج فعالیت تربیتی است.
این مُبلّغ طرح امین ادامه داد: همچنین تلاش کردهام نقش دانشآموز را در مدرسه تغییر دهم؛ یعنی دانشآموز فقط در برنامه حضور نداشته باشد، بلکه خودش در برگزاری مراسم، فعالیتهای فرهنگی و تولید محتوای متناسب با فضای مدرسه نقش داشته باشد.
وی افزود: در برخی موارد نیز شاهد کاهش تعارضات دانشآموزی و بهبود روابط اجتماعی بودم که بخشی از آن را میتوان به گفتوگو درباره مهارتهای ارتباطی و جلسات حل مسئله مرتبط دانست. وقتی دانشآموز یاد میگیرد به جای واکنش سریع، درباره مسئله صحبت کند و راهحل پیدا کند، طبیعتاً روابط او با دوستانش نیز بهتر میشود.
کیانپوری در ادامه با بیان خاطرهای از یکی از دانشآموزان گفت: اوایل سال دانشآموزی داشتم که بسیار گوشهگیر بود و برنامههای مدرسه را جدی نمیگرفت. در یکی از جلسات کافه گفتوگو که موضوع آن اعتمادبهنفس بود، فقط شنونده بود و مشارکتی در بحث نداشت.
وی ادامه داد: چند روز بعد خودش سراغ من آمد و گفت که یک مشکل خانوادگی دارد. من فقط به حرفهایش گوش دادم و سعی کردم قضاوتش نکنم. همین گوش دادن ساده باعث شد سکوتش شکسته شود و بهتدریج ارتباط بیشتری برقرار کند.
این مُبلّغ طرح امین بیان کرد: در ادامه سال، همان دانشآموز به یکی از اعضای فعال برنامهها تبدیل شد و مسئولیت هماهنگی برنامههای حلقههای یاران امین را بر عهده گرفت. برای من دیدن این تغییر بسیار ارزشمند بود؛ چون از نزدیک دیدم دانشآموزی که در ابتدا منزوی و کمحرف بود، چگونه به فردی فعال و باانگیزه تبدیل شد.
وی خاطرنشان کرد: این تجربه به من نشان داد که کار اصلی ما فقط برگزاری مراسم و انتقال چند مفهوم دینی نیست، بلکه هدف اصلی، ساختن انسان است. اگر بتوانیم به یک کودک کمک کنیم اعتمادبهنفس پیدا کند، مسئولیتپذیر شود، درست ارتباط برقرار کند و در مسیر اخلاقی رشد کند، به نظرم یکی از مهمترین اهداف فعالیت تربیتی محقق شده است.
کیانپوری در پایان با تأکید بر ضرورت توجه به زبان متناسب با دنیای کودکان گفت: در دنیای کودکان، دین باید «رنگ»، «بازی» و «داستان» باشد. ما نمیخواهیم فقط مفاهیم را به آنها یاد بدهیم؛ میخواهیم با ایجاد خاطرات خوش، ریشههای ایمان را در قلبهای کوچکشان بکاریم
