انسیه ترسلی، مُدرس ادبیات عرب در مدارس علمیه خواهران، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه علمیه خراسان، با اشاره به مسیر تحصیلی و فعالیت‌های علمی و اجتماعی خود، اظهار داشت: مسیر رشد، جاده‌ای هموار و از پیش تعیین‌شده نیست، بلکه ترکیبی از تلاش خستگی‌ناپذیر، امید و توکل به خداوند است.

وی با بیان اینکه نگاهش به طلبگی از ابتدا صرفاً گذراندن یک دوره آموزشی نبوده است، افزود: طلبگی را مسیری برای فهم عمیق دین و پاسخ‌گویی به مسائل جامعه می‌دانستم. پس از اتمام سطح دو حوزه علمیه، ورود به رشته ادبیات عرب در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه فردوسی مشهد، ابزار تحلیلی متفاوتی در اختیارم قرار داد که زمینه نگارش پایان‌نامه‌ای را فراهم کرد که در چهاردهمین فراخوان آثار پژوهشی حوزه علمیه خراسان، شایسته تحسین شناخته شد.

این مُدرس حوزه علمیه خراسان ادامه داد: انتخاب به‌عنوان برگزیده طرح شهید وزوایی در سال ۱۴۰۲ نیز نتیجه همین نگاه تلفیقی به آموزش و پژوهش بود. مهم‌ترین عوامل مؤثر در این مسیر، هدف‌گذاری دقیق و پشتکار در میانه سختی‌هاست؛ به این معنا که بدانم هر کتابی که می‌خوانم و هر کلاسی که تدریس می‌کنم، قطعه‌ای از پازل بزرگ تمدن‌سازی است.

مادری و فعالیت علمی؛ دو نقش مکمل در مسیر رشد بانوان

ترسلی با اشاره به تجربه مادری برای پنج فرزند و هم‌زمان فعالیت‌های علمی و اجتماعی، اظهار داشت: جمع میان این مسئولیت‌ها، چالشی است که مدیریت زمان را می‌طلبد؛ بااین‌حال، فرزندانم و همسرم نه‌تنها مانع پیشرفتم نبودند، بلکه مشوقان اصلی من به شمار می‌رفتند.

وی افزود: در خانواده‌ای که در آن تربیت شدم، آموختم که در خانه، مادری باشم که محیط را برای رشد علمی خود مدیریت می‌کند و در اجتماع نیز می‌تواند موفق عمل کند. این نقش‌ها نه‌تنها در تقابل با یکدیگر نیستند، بلکه مکمل هم‌اند؛ چراکه مادر بودن به من درس مدیریت عواطف را آموخته است؛ درسی که آن را در مدرسه و حوزه به کار می‌بندم.

این مُدرس ادبیات عرب با اشاره به تجربه فعالیت هم‌زمان در دو فضای حوزه و مدرسه، تصریح کرد: این حضور به من فرصت داد تا از دو زاویه به تربیت بنگرم؛ حوزه، ساحت معرفت و عمق معنا را به من آموخت و مدرسه، میدان کاربرد و مشاهده عینی اثر آموزش بود.

وی خاطرنشان کرد: این ترکیب، رسالت یک بانوی طلبه را برای من از انتقال دانسته‌ها به تربیت انسان آگاه ارتقا داد. در مدرسه آموختم که چگونه باید پیام‌های عمیق دینی را با زبانی ساده به جان نسل آینده منتقل کرد و در کلاس‌های حوزه دریافتم که این پیام‌ها به استحکام علمی و پشتوانه نظری نیاز دارند؛ دو بالی که در کنار یکدیگر، پرواز را واقعی می‌کنند.

فعالیت‌های فرهنگی و قرآنی برای تربیت نسل آینده

ترسلی با اشاره به ضرورت پیوند تعلیم و تربیت عملی، گفت: هنگامی که دیدم شاگردانم، چه از میان طلاب و چه دانش‌آموزان، در مواجهه با مسائل روز به تحلیل و گره‌گشایی نیاز دارند، دریافتم که تربیت باید در کنار تعلیم، به‌صورت عملیاتی دنبال شود.

وی افزود: بر همین اساس، در سال ۱۴۰۲ کانون فرهنگی تبلیغی نجما در قالب کافه‌بازی دخترانه و زیر نظر سازمان تبلیغات اسلامی افتتاح شد.

این مُدرس حوزه علمیه خراسان با اشاره به انگیزه خود برای ورود به عرصه فعالیت‌های اجتماعی، اظهار داشت: آنچه مرا به این فعالیت‌ها سوق داد، درک این حقیقت بود که اگر در میدان عمل و متن جامعه حضور نداشته باشیم، دیگران آن فضای ذهنی را با افکار غیردینی پر خواهند کرد.

وی ادامه داد: پس از آن، در طرح مساجد نخبه‌پرور شرکت کردم و مجموعه‌ای قرآنی و نخبگانی برای دانش‌آموزان تأسیس کردیم. در این مجموعه، با برگزاری آزمون‌های ماهانه شبیه‌ساز تیزهوشان، زیر نظر مجموعه شهید احمدی روشن تهران، طی دو سال اخیر توانستیم دانش‌آموزانی قرآنی و ولایی تربیت کنیم که در عرصه ورود به مدارس تیزهوشان و نمونه و همچنین حوزه علمیه، مسیر رشد خود را دنبال کنند.

توکل به خدا و هدف‌گذاری؛ راه عبور از دشواری‌های مسیر

ترسلی با اشاره به دشواری‌های جمع میان مسئولیت‌های خانوادگی، علمی و مدیریتی، اظهار داشت: لحظاتی بوده است که سنگینی بار مسئولیت پنج فرزند و فعالیت‌های علمی و مدیریتی، توانم را کاهش داده است؛ اما آنچه مرا در این مسیر حفظ کرد، توکل به خداوند و یادآوری هدف بود.

وی افزود: هرگاه خسته می‌شدم، به پایان راه نگاه می‌کردم. از الگوهایی که داشتم آموختم که خستگی در مسیر حق طبیعی است؛ مهم این است که متوقف نشویم. گاهی تنها یک استراحت کوتاه، نیایش و بازگشت به این باور که خداوند بیش از توان انسان بر دوش او بار نمی‌گذارد، انرژی دوباره‌ای برای ادامه مسیر فراهم می‌کرد.

این مُدرس ادبیات عرب با تأکید بر اهمیت امیدواری در مسیر رشد بانوان، خاطرنشان کرد: همواره به شاگردانم گفته‌ام که زن از شگفتی‌های خلقت است؛ زیرا ظرفیتی دارد که می‌تواند هم خود رشد کند و هم دیگران را در مسیر رشد قرار دهد.

وی تصریح کرد: ترس از نشدن و ناامیدی، بزرگ‌ترین سد راه رشد است، نه کمبود زمان یا دشواری مسیر. یک زن می‌تواند هم مادری موفق باشد، هم عالمی فاضل و هم کنشگری اجتماعی در متن جامعه؛ شرط آن این است که خود را دست‌کم نگیرد، از گام‌های کوچک آغاز کند و هدفی بزرگ داشته باشد.

ترسلی ادامه داد: بانوان باید باور داشته باشند که تنها یک فرد نیستند، بلکه می‌توانند در تربیت نسل آینده و تمدن‌سازی نقش‌آفرین باشند؛ بنابراین، لازم است خود را باور کنند و با قدرت وارد میدان شوند.

بانوی طلبه باید در یک رشته علمی متخصص شود

وی در بخش دیگری از سخنان خود، با بیان توصیه‌هایی به خواهران طلبه، بر ضرورت پیوند دانش و مهارت‌های اجتماعی تأکید کرد و گفت: نخست، عمیق مطالعه کنید، اما علم را کاربردی بیاموزید؛ زیرا علم بدون مهارت اجتماعی، عقیم است.

این مدرس حوزه علمیه خراسان افزود: دوم، خانه را به‌عنوان سنگر نخست بپذیرید؛ چراکه موفقیت اجتماعی بدون پشتوانه آرامش در خانه، ناپایدار است. سوم، برای خود تخصصی مشخص انتخاب کنید؛ جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به بانوی طلبه متخصص نیاز دارد. باید در یک رشته متمرکز شد و در آن به جایگاه برتر رسید؛ اینکه انسان در همه زمینه‌ها اندکی بداند، کافی نیست.

ترسلی، با اشاره به تجربه حضور در حوزه علمیه و دانشگاه، خطاب به خواهران طلبه اظهار داشت: در انتخاب مسیر طلبگی خود تردید نکنید و اطمینان داشته باشید که مسیر درستی را انتخاب کرده‌اید.

وی خاطرنشان کرد: با توجه به رسالت همسرداری و فرزندپروری بانوان، دامنه رشد علمی و فعالیت اجتماعی برای خواهران در حوزه علمیه مناسب‌تر از مسیر دانشگاه است.