به گزارش خبرنگار حوزه علمیه خراسان، حجت‌الاسلام والمسلمین شاکری در جلسه درس اخلاق مدرسه علمیه علامه قزوینی فردوس، با اشاره به جایگاه یقین در زندگی مؤمنانه، اظهار کرد: طلاب باید برای رسیدن به مراتب یقین تلاش کنند؛ چراکه تقویت این باور، بسیاری از نگرانی‌ها و دغدغه‌های فکری آنان را برطرف می‌کند.

وی با بیان اینکه یقین ابعاد و مراتب مختلفی دارد، به ضرورت تقویت باور به عنایت الهی در زندگی طلبگی اشاره کرد و افزود: طلبه باید به این باور برسد که در مسیر تحصیل علوم دینی و خدمت به دین، از عنایت و هدایت الهی برخوردار است و امام زمان(عج) نیز مورد توجه و عنایت ایشان قرار دارد.

حجت‌الاسلام والمسلمین شاکری با اشاره به اینکه یقین همیشه به معنای آگاهی از چگونگی تحقق امور نیست، تصریح کرد: ممکن است انسان از جزئیات آینده خود آگاه نباشد، اما به این باور داشته باشد که خداوند آنچه را خیر و مصلحت اوست، رقم خواهد زد. این همان یقینی است که می‌تواند آرامش و اطمینان را در زندگی انسان تقویت کند.

وی در ادامه با نقل خاطراتی از دوران تحصیل و زندگی طلبگی خود و برخی از هم‌دوره‌ای‌هایش، به بیان نمونه‌هایی از گشایش‌های پیش‌بینی‌نشده در مسائل مالی و معیشتی پرداخت و گفت: در دوران طلبگی، بارها شرایطی پیش می‌آمد که از چگونگی تأمین هزینه‌های زندگی اطلاعی نداشتیم، اما با گذشت زمان، زمینه‌های لازم برای رفع مشکلات فراهم می‌شد.

این سخنران با تأکید بر اینکه تجربه‌های زندگی می‌تواند زمینه تقویت ایمان و اعتماد به خداوند را فراهم کند، خاطرنشان کرد: انسان نباید از ندانستن چگونگی حل مشکلات، دچار ناامیدی و اضطراب شود؛ بلکه باید با انجام وظیفه و توکل بر خداوند، به تدبیر و حکمت الهی اعتماد داشته باشد.

حجت‌الاسلام والمسلمین شاکری همچنین با اشاره به ضرورت توجه طلاب به تجربه‌های اخلاقی و معنوی استادان و بزرگان حوزه، بر بهره‌گیری از این تجربه‌ها برای تقویت باورهای دینی و آمادگی برای مواجهه با دشواری‌های زندگی تأکید کرد.

وی در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به تجربه حضور در شهر فردوس و ابراز همدردی طلاب، استادان و مدیر مدرسه در یکی از موقعیت‌های دشوار زندگی شخصی‌اش، از همراهی و محبت حاضران قدردانی کرد و این رفتار را شایسته تقدیر دانست.

حجت‌الاسلام والمسلمین شاکری در پایان، طلاب را به تلاش برای دستیابی به مراتب بالاتر یقین دعوت کرد و گفت: باید به این باور برسیم که خداوند یاری‌گر انسان در مسیر درست خواهد بود و آنچه بر اساس حکمت و مصلحت الهی لازم است، تحقق خواهد یافت؛ هرچند ممکن است چگونگی آن برای ما روشن نباشد.